Olfar in de verwoeste stad (DEEL I)

Olfar stapte tussen de verwoeste gebouwen. Hij liep snel, alsof hij zich haastte. Snel sloeg hij een zijweg in, keek om, en liep verder. Bij de resten van een klein huisje stopte hij. Hij stapte door de deuropening. Wat niet nodig was, er was een groot gat in de muur. Hij keek rond, was dit het juiste huis? De ruïne bestond uit twee kamers op de gelijkvloers, een kelder en een zolder. De ontvangstkamer, de kamer waar hij nu stond, was totaal verwoest. Twee stoelen lagen kapot op de grond en een derde zakte in toen hij er op ging zitten. Een mooi bewerkte vaas lag in duizend stukjes op de vloer. Het tafelkleed was verscheurd en er was een plek bloed op, de tafel zelf had een poot gebroken. De keuken was minder beschadigd maar er waren niet veel hele potten. Al het bestek was gestolen. En het rek met pannen lag op de keukentafel. De kelder was ondergelopen. De vloer van de zolder was onbetrouwbaar. Door verscheidene gaten in het dak kwamen straaltjes licht. De zolder was bijna helemaal leeg; er stonden alleen een paar kisten: lege.
Doorzoek alle huizen, hij moet hier ergens zijn!" riep iemand. Olfar keek door een van de gaatjes in het dak. Buiten op de straat stonden een tiental Kergews*. Op hun schilden stond het witte teken van Dvoo Rak. Waren ze op zoek naar hem? Waarschijnlijk. Er is niemand anders in de buurt, dacht Olfar. Beneden viel er een pot, één van de Kergews was de keuken aan het doorzoeken! Straks zouden ze ook naar de zolder komen! Wat nu? Hij staarde naar buiten, door de grote holte in het dak. Wat nu? De ladder trilde, ze kwamen naar boven!

*Kergews: De Kergews zijn de soldaten van Dvoo Rak, meestal ingezet om politieke vijanden te vernietigen of andere mensen die hem schade zouden kunnen berokkenen.

Het recept van tante Lee

-DRIE MUIZESTAARTJES UIT PARIJS
-EEN SOEPLEPEL BESCHIMMELD IJS
-ZEVEN SNAVELS, MOOI ORANJE
-EEN ROT EI UIT BRETAGNE
-EEN ZAK BEENDREBLOEM UIT BERLIJN
(heel de dag lag ie op de trein)
-TWEE KILO KONIJNENKEUTELS
-EEN BOS OUDE SLEUTELS
-EN NIET TE VERGETEN EEN KLEINE FEE!
Dat ging allemaal in de pot van tante Lee!
-P.S. EEN VERSLETEN REKKER
En ze vond het nog lekker!!!

Otinoran liep door het moeras.

Otinoran liep door het moeras,
hij vroeg zich af waarom hij een drontus* was,

waarom was hij geen vis en kon hij zwemmen,
of een leeuw ... niet te temmen!

waarom was hij geen vogel en had hij vleugels,
of een paard, nee; vanwege de teugels,

waarom was hij geen kraif** en vloog hij naar het noorden,
telkens bij elke zomer naar die veilige oorden,

en waarom zou hij geen draak mogen zijn?
of een dwerg ... nee, veel te klein,

een paard met een hoorn; zo'n wit,
of een firsh die op een lipocham*** zit,

en waarom geen walvis; lekker groot,
of een mier; de kleur als bloed! zo rood!

een mol! ... die helemaal niets ziet
"Otinoran!" riep iemand, "het concert in de kunstzaal begint over een paar minuutjes!"
"wel ... daarom niet!" riep Otinoran en wandelde terug.

Idanwin

*drontus: klein mensachtig wezen dat meestal bij moerassen leeft (mythisch)
**kraif of kraïf: gigantishe vogel die elke zomer naar de noorden vliegt (mythisch)
***lipocham: vleesetende neushoorn (mythisch)
(de "a" in lipocham word uitgesproken als lange aa)

wat volgens mij mensen van andere dieren onderscheidt is kunst (muziek, schilderijen, verhalen ...) maar ook zijn wij van de weinige dieren die zo'n gevorderde samenleving hebben (ook olifanten, mieren en bijen hebben dat).